Ferhat ile Şirin’in Aşkı: Dağları Delen Efsane

AMASYA- Amasya’nın dar sokaklarında dolaşırken kulaklarınıza çalınan bir efsane vardır: Ferhat ile Şirin. Bu efsane sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda şehrin taşına toprağına işlenmiş bir destandır.

Ferhat, yetenekli bir nakkaş, sarayların süsleyicisi… Fırçasından dökülen her renk, aslında kalbinde taşıdığı aşkın yansımasıdır. O aşkın adı Şirindir; Amasya Sultanı Mehmene Banu’nun kız kardeşi. Bir bakışla başlayan sevdaları gizli buluşmalarla büyür, dilden dile yayılır.

Ne var ki aşk yolunda engeller de vardır. Şirin’i isteyen Ferhat’a sultan bir şart koşar: “Şehrimize uzak dağlardan su getir, kız kardeşimi o zaman alabilirsin.”

Ferhat, Elma Dağı’na yönelir, eline aldığı külüngüyle kayaları yara yara aşk için kanallar açar. Külüngün sesi dağlarda yankılanırken şehir halkı şaşkınlıkla bakar: Bir delikanlı, aşk uğruna dağları delmektedir.

Ama kader çetin bir oyunu sahneye sürer. Yaşlı bir kadın, Mehmene Banu’nun oyunuyla Ferhat’a gelir ve “Şirin öldü, işte helvası” der. Bir anda yeryüzü kararır Ferhat’a. Elindeki külüngü gökyüzüne fırlatır, demir parçası başına çarpar, dev delikanlı yere yığılır.

Şirin, sevdiğinin ölüm haberini alınca koşarak kayalıklara gelir. Ferhat’ı cansız görünce tereddüt etmez; kendini kayalıklardan aşağıya bırakır. İki sevdalı, dünyada kavuşamasalar da ölümlerinde yan yana gömülürler.

Derler ki, mezarlarının üzerinde her bahar iki gül biter. Tam kavuşacakken aradan çıkan karaçalı, iki gülün birleşmesine engel olur. Tıpkı Ferhat ile Şirin’in kavuşamayan sevdası gibi…

Bugün Amasya’ya gidenler, Ferhat’ın dağları deldiği kanalları, Şirin’in acısıyla yankılanan kayalıkları görür. Her taş, her kaya sanki bu efsaneyi yeniden fısıldar:

“Gerçek aşk, bazen dağları deler, bazen de kavuşamadan karaçalıya takılır…”